De Mormoonse Arbeider

7 april 2011 § 2 reacties

door Cory Bushman

De échte atheist is degene die weigert Gods beeld in het gelaat van zijn naaste te herkennen. – Catholic Worker

Als we gek zijn, komt dat omdat we weigeren net zo gek te worden als de wereld om ons heen. – Peter Maurin (mede-oprichter van de ‘Katholieke Arbeider’-beweging) Opgericht in 1933 door Dorothy Day, een katholiek bekeerlinge en journaliste, en Peter Maurin, een franse arbeider en wetenschapper; de Katholieke Arbeider-beweging is gegrondvest op een stellig geloof in de menselijke waardigheid zoals ons wordt voorgehouden in de Bergrede in het Nieuwe Testament. Degenen die meedoen aan de Katholieke Arbeider-beweging richten zich o.a. op de volgende sociaal-politieke onderwerpen: geweldloosheid, gebed, gastvrijheid voor daklozen, de anti-oorlogsbeweging, vrijwillige armoede, racisme, gerechtigheid en economische gelijkheid. Day en Maurin begonnen de Katholieke Arbeider in de hoop maatschappelijke vernieuwing op gang te brengen in de huidige samenleving, “een samenleving waarin het ons gemakkelijker zou vallen goed te doen.”

De Katholieke Arbeider geeft al vanaf zijn oprichting zeven keer per jaar het gelijknamige krantje “de Katholieke Arbeider” uit. Dit krantje werd voor het eerst aan de man gebracht voor één cent per exemplaar tijdens een communistische arbeidersdemonstratie in New York, en wordt tot op de huidige dag nog steeds gedrukt en nog steeds voor één cent verkocht. De Katholieke Arbeider richtte de aandacht op heel wat moeilijke maar noodzakelijke vragen zoals: Wat is eerzame arbeid? Hoe liggen de verhoudingen tussen politieke, sociale en economische aspecten in een democratie, en hoe verhoudt e.e.a. zich tot het algemeen belang? Op welk punt bevinden we ons, wat is ons doel, en hoe gaan we dat doel bereiken? Wat houdt het vandaag de dag in om Jezus Christus te volgen? We hopen dergelijke vragen ook in relatie tot het Mormonisme te stellen. Ik hoop dat de oprichting en publicatie van “de Mormoonse Arbeider” een weerspiegeling zal zijn van de initiatieven van Day and Maurin en dat deze ertoe zullen bijdragen “maatschappelijke vernieuwing tot stand te brengen in de huidige samenleving, een samenleving waarin het ons gemakkelijker zal vallen om goed te doen.” We zijn er niet op uit de leringen van de kerk te veranderen, we willen slechts een dialoog en een discussie op gang brengen hoe we die heilzame leerstellingen in de praktijk van alle dag kunnen brengen, en te onderzoeken hoe we die leerstellingen op meer doelmatige wijze kunnen inpassen in een samenleving waarin het ons gemakkelijker zal vallen goed te doen.

De japanse arbeidersaktivist, christelijke hervormer en pacifist Toyohiko Kagawa, schreef destijds: “Ik lees in een boek dat Christus rondging en veel goeds tot stand bracht. Het verontrust me dat ik rondga maar niet zoveel méér dan dat. Het spreekt ons niet langer aan slechts ‘rond te gaan’.” Als mensen van vrede is het onze plicht aan een maatschappij en samenleving te werken zoals die in de Bergrede werd omschreven. Elder John A. Widtsoe: “De enige manier waarop we een vredige samenleving tot stand kunnen brengen is door te werken aan mannen en vrouwen die van vrede houden en die aan vrede werken. Ieder mens afzonderlijk heeft, door die lering van Christus en Zijn Kerk, de vrede der wereld in eigen hand”, en verder: “Daarom dragen u en ik gezamenlijk de verantwoording van vrede op aarde, een verantwoording die we niet op ’n ander kunnen afwentelen; niet op de schouders van een congres of parlement, of op welke wetgevende organisatie dan ook.” (Conference Report, Oct.1943, p.113)

Day en Maurin richtten een beweging op die voor iedereen open stond die zich wilde verplichten tot geweldloosheid, waardoor men lid kon worden van de Katholieke Arbeider beweging, ongeacht bezit of religieuze overtuiging. In die geest willen we iedereen uitnodigen met de Mormoonse Arbeider mee te doen d.m.v. het gedrukte woord en d.m.v. gezamenlijke discussie.

§ 2 Reacties op De Mormoonse Arbeider

  • robert poort schreef:

    Met voldoening ga ik met deze nederlandstalige versie van The Mormon Worker van start, geinspireerd door de voortrekkersrol van The Catholic Worker. Ook in het katholieke milieu was linkse politieke betrokkenheid vaak problematisch. Het bestuurlijk zwaartepunt van het mormonisme ligt in de VS en met name in Utah, en het is voordehandliggend dat daardoor in de wereldwijde kerk soms vanuit die achtergrond culturele en politieke accenten worden gelegd. Heel normaal zou ik zeggen, maar het is te hopen dat er plaats wordt ingeruimd voor nieuwe sociaal-politieke invalshoeken uit verschillende delen van de wereldkerk. De tijd zal het leren, dit socialistisch-pacifistische discussieblog lijkt me in ieder geval een aardige proefballon!

  • George Tuffin schreef:

    Als mormoon dien je de regels van het land waar je in woont te respecteren en indien mogelijk te verbeteren. Dat wilt zeggen dat je verantwoordelijkheid moet opnemen om als arbeider of bediende te functioneren binnen het bestel dat in uw land aanwezig is. Je bent vrij om de politieke partij te kiezen die uw waarden nastreeft en i.v.m. je werk mag je je aansluiten bij een vakbond naar je keuze. Ik woont in België. Het landje dat nog steeds geen regering heeft. Maar goed dat is het punt niet. Binnen de kerkgemeenschap tref je mensen aan die zeer uiteenlopende politieke partijen steunen. Dat is hun recht – hun vrije keuze en het is niet zo eenvoudig als in Amerika waar men slechts een 2 partijen stelsel kent en waar HLD vroeger dachten dat ze op dezelfde partij als de profeet moesten stemmen. Gelukkig heeft de kerk dit fout verschijnsel ontdekt en gewaarschuwd dat er in andere partijen ook rechtvaardige politici zaten en dat we de keuze hadden om uit verschillende partijen personen te kiezen. Ik kom uit een Brits Belgisch gezin waar mijn moeder een typisch katholieke opvoeding had gekregen en een vader die als Engelsman (kerk van Engeland)in de fabrieken waar hij werkte zich in feite als “labour” wou uiten – als socialist dus – maar omdat hij als buitenlander (allochtoon) vrij zwak stond – nooit de moed heeft opgebracht om een Belgische partij/vakbond te kiezen. Ook deed hij niet mee met stakingen toen men vocht voor de verbetering van de werkomstandigheden binnen de fabriek of voor het algemeen goed van de werkende mens. Ook was het in de fifties/sixties een kluwen om uit te maken voor welke partijen een mormoon in België ging stemmen. In Nederland en België was dit onderwerp binnen de mormoonse kerk soms een heet hangijzer, de zendelingen en de zendingspresidenten wisten er geen raad mee. De veiligste optie in die tijd was “liberaal” stemmen. Wat ik totaal verkeerd vond omdat die voor de kleine zelfstandige en het groot kapitaal waren. Ik koos dus voor de rode oplossing. Geen communist maar een socialist. Waar het kapitaal evenredeig onder arbeiders verdeeld werd. Dat was natuurlijk de utopische benadering, want in de praktijk liep het al eens mis. Maar in de wereld van vandaag waar het “ego” op de eerste plaats is gekomen en de gemiddelde jonge werkkracht vergeten zijn waar de socialisten voor gevochten hebben in onze streken – zodat we de bestaande arbeid omgeving verbeterd hebben – dan sta je versteld van de laksheid van de mensen. De rijken worden rijker en de armen armer. Ik denk o.a. aan die tekst in de Leer en Verbonden. Waar Joseph Smith via de Heer over de armen en de rijken spreekt. De armen mogen niet jaloers zijn op rijken en de rijken zouden beter moeten omgaan met de armen. In het Zion van de Oudheid werd iedereen evenwaardig en leefde men in liefde met elkaar en deelde men de dingen met elkaar. Daarom werden ze ook opgenomen. Amerikanen zullen vast niet begrijpen waarom ik “gelovig” ben en tegelijkertijd “socialist”. Net als in Italië waar men mormoon was en communist. Toen ik op het einde van de 20ste eeuw als vakbondsafgevaardigde nieuwe leden wilde werven stootte ik regelmatig op jonge krachten – zij hadden de vakbond niet nodig – ze zouden het wel zelf maken – voor zichzelf en niet voor de groep – ze zouden de directie wel tonen dat ze een goede werkkracht waren en zouden op die manier carrière maken. Dat is natuurlijk een optie – maar niet de beste – de harten verkoelen – de gemeenschapszin verdwijnt – we hebben juist een crisis achter de rug en we beginnen langzaam weer wat winst te maken en zo hoorden we dat er weer ceo’s zijn die extra bonussen gaan krijgen op het einde van het jaar, in plaats van die overschotten over de arbeiders van de firma te verspreiden – die ceo heeft die bonus niet nodig – zijn loon is al zo hoog dat hij genoeg heeft om rijkelijk rond te komen. Het is niet verdeel en heers – dat de directeur moet handhaven – maar verdeel en tracht iedereen een gelijk deel te geven – de laatsten zullen de eersten zijn – en waar we loon naar werken krijgen – zelf al moest iedereen hetzelfde krijgen. Mijn uitleg is vast niet te academisch geformuleerd – maar de deining, de toppen en de dalen – in onze geschiedenis verwijzen duidelijk dat na een tijdperk van hoogconjunctuur – de hoogmoed en de rijkdom ons de das omdoet – alleen wanneer we met elkaar begaan en de liefde van Christus volgen kunnen we elkaar gaan begrijpen en naar een betere wereld streven. Na de val van het communisme – wacht ons nog val van het kapitalisme …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu De Mormoonse Arbeider voor De Mormoonse Arbeider.

Meta

%d bloggers liken dit: